close
تبلیغات در اینترنت
حمد
.
در حمد و تسبیح محبوب
ورود کاربران
نام کاربری :
رمز عبور :
رمز عبو را فراموش کرده ام
آرشيو وبلاگ
خبرنامه


عضویت سریع
نام کاربری :
رمز عبور :
تکرار رمز :
ایمیل :
نام اصلی :
کد امنیتی : * کد امنیتیبارگزاری مجدد

جستجو

دوشنبه 02 دي 1392 :: 22:14

حمد

حمد در لغت به معنای ستایش کردن و نقیض ذم (مذمت کردن) است[۱].

ستایش کردن نوعی عمل است و نه نوعی سخن. آدمی چیزی یا کسی و یا عملی و واقعه ای را ستایش می کند که از آن خوشنود و راضی شده باشد. پس ستایش حاصل خشنودی و رضایت و یک عمل وجودی است. وقتی که از کسی راضی می شویم او رادوست می داریم و همین دوستی است که ما را به مجموعۀ واحدی از اعمال و گفتار و حالات و صفات نسبت به آن فرد می رساند که سراسر تصدیق و احترام و تسلیم است و این حمد کامل است.

هرچه معرفت انسان بالاتر رود بیشتر پی می برد که هرگونه ستایشی جز برای خدا محکوم به ابطال است چون همه خوبی ها از خداوند وجود یافته اند؛ بنابراین بزرگترین حمد ها از آن خداوند است و خداوند مرجع اصلی هرگونه ستایشی است و این معنای الحمد لله است. یعنی ستایش از آن خداوند است.

تسبیح

تسبیح به معنای منزه و مبرا و پاک و مقدس دانستن خداوند است از هرنقص و نیاز و شریک و هر امری که سزاوار خداوند نیست و بالاترین حد تسبیح نفی صفات از خداوند است چرا که پرستش خدا از طریق صفات شرک است. پس تسبیح خدا به معنای حرکت از شرک به سوی توحید و از صفات به سوی ذات است[۲].

سبحان در اصل، مصدر است مانند غفران و گاه به عنوان یکی از اسماء الاهی نیز استعمال شده همچنانکه سبوح و قدوس هم از اسماء الاهی است.

و در جمله سبحان الله، کلمه سبحان، مفعول مطلقى است که قائم مقام و جانشین فعل شده، بنابر این، معنای “سبحان اللَّه”در واقع “سبحت اللَّه تسبیحا” است یعنى خداى را تنزیه مى‏کنم تنزیه کردنی مخصوص، و آن تنزیه و مبرا ساختن او ست از هر چیزی که لایق ساحت قدسش نباشد[۳].

پس بطور ساده معنای سبحان الله این است که: تنزیه می کنم خدای را از هرچیزی که لایق به ساحت قدس او نیست.

به این ترتیب حمد به معنای ستایش کردن خداست و تسبیح به معنای مقدس و منزه دانستن خدا. این دو مفهوم در اکثر آیات قرآن و اذکار نماز و ادعیه و … همراه هم ذکر شده و کامل کنندۀ هم محسوب می شوند.

علی (ع) در روایتی در مورد جایگاه ویژه حمد و تسبیح می فرمایند: التسبیح نصف المیزان و الحمد لله یملأ المیزان؛ «تسبیح» نصف میزان است و «حمد» میزان را پر می کند[۴].




نوع مطلب :
برچسب ها : حمد، تسبیح، سبحان الله، الله، حمدالله، پرستش خدا، ستایش خدا، ستایش، جایگاه حمد، مذمت، تنزه، اسما الله، اسناالحسنی، اسمالحسنی،

امتیاز : :: نتیجه : 5 امتیاز توسط 5 نفر مجموع امتیاز : 5
تعداد بازدید مطلب : 53

يکی از نکاتی که معنای پرستش را برای

دانش آموزان روشن می کند، درک رابطهٔ حمد و تسبيح با صفات ثبوتی و سلبی است.

هر انسانی به طور طبيعی، زيبايی و کمال را دوست دارد و از زشتی و نقص دوری می جويد.

هر جا که زيبايی را ببيند می ستايد و هر جا که زشتی را ببيند تنفر و بيزاری می جويد. وقتی که ما گل

زيبايی را به دست می گيريم که دارای گلبرگ های سرخرنگ و خوشبوست، چشم به آن می دوزيم و

می گوييم. همين ابراز احساس، ثنا و مدح اين گل است. همچنين وقتی « به به » می بوييم و لذت می بريم و

قامت استوار اميرالمؤمنين (ع) را در جنگ خيبر يا خندق و خضوع و خشوعش در نماز و خردمندی

و دانشش در نهج البلاغه را در نظر می آوريم، لذت می بريم و او را تحسين می کنيم.

مخلوقات خداوند، هر کدام درجاتی از کمال و زيبايی را دارند و هر چه کامل تر شوند، زيبايی

آن ها بيش تر می شود، امّا همواره ناقص اند. مثلاً همان گلبرگ خوش رنگ، پس از مدتی می پژمرد و

زيبايی خود را از دست می دهد. اميرالمؤمنين نيز با همهٔ بزرگی و عظمت و زيبايی که دارد، در مقابل

خداوند فقير است و چيزی از خود ندارد.

پس وقتی که ما از خوبی مخلوقات و زيبايی آن ها می گوييم، آن ها را ثنا و ستايش می کنيم و وقتی

که آن ها را از برخی بدی ها دور می کنيم، آن ها را از آن بدی ها منزّه می داريم و اين عمل در فطرت

ماست که به زيبايی ها تمايل داريم و از بدی ها متنفريم و هر جا که زيبايی ببينيم به سوی آن جلب می شويم

و هر جا زشتی و بدی مشاهده کنيم، دوری می جوييم.

حال، آن کس که دريافت که همهٔ زيبايی های مخلوقات، از خداست و او زيباترين است و هيچ

نقصی از نقص های مخلوقات در او راه ندارد، که او کامل ترين است، خود به خود زبان به ثنا و ستايش

او می گشايد و هر بدی را از او دور می کند.

به همين جهت است که تسبيح و تحميد خدا يک امر فطری است، به شرطی که ما آن چنان که

حقّ است، او را شناخته باشيم و زيبايی های وجودی او را در حدّ توان خود درک کرده باشيم. درک

اين نکته توسط دانش آموزان، پرستش و عبادت را از آن حالت انتزاعی خارج می کند و حقيقت تسبيح

و تحميد برای آن ها روشن و ملموس می گردد.

هم چنين متوجه اين نکته می شوند که اگر با ديدن يک گل يا يک انسان متعالی احساس لذت

می کنند و زبان به مدح و ثنا می گشايند، امّا در مورد خداوند به آن درجه نرسيده اند، به خاطر آن است که

به معرفت و شناختی عميق نسبت به خداوند دست نيافته اند و اگر آن معرفت به دست آيد، آن ستايش و

آن لذت هم خواهد آمد. تلاش و همّت هم کليد دست يابی به آن معرفت است تا به درک حقيقی آن زيبايی

بی نهايت که خواست و آرزوی هر انسانی است، دست يابد.




نوع مطلب :
برچسب ها : حمد، تسبیح، محبوب، حمد و تسبیح محبوب، نام های خدا، تبیین نام های خدا، خدا، الله، صفات، صفات خدا، پرستش خدا، پرستش، کریم، قدیر، علیم،

امتیاز : :: نتیجه : 5 امتیاز توسط 5 نفر مجموع امتیاز : 5
تعداد بازدید مطلب : 48



.
.
.